Lieven Decabooter

Artist biography

LIEVEN DECABOOTER

(Kortrijk, 1961)

Fragmenten uit: ‘De schilder als schalkse ruiter’ tekst van Frederik van Laere naar aanleiding van een atelierbezoek bij Lieven Decabooter, dec. 2012

[...] In een vluchtige analyse van hoe Lieven de doeken van bruut canvas tot betoverend oppervlak bewerkt, lees ik met zijn instemming heel verschillende, opeen gestapelde gedaantes van de schilder. Lieven laat gewoonlijk eerst een soort lyrisch-abstracte ziel los op het blote doek. Tot mijn verbazing spijkert hij het linnen omgekeerd op de spieramen, zodat de geprepareerde witte kant langs achteren zit en de vezelige bruine kant vooraan. Een eerste verf-act laat zich daardoor onmiddellijk in het vlak zuigen, wat grenzen en toetsen vervaagt tot een onbestemde diepte. […]

Wat Lieven op die fase doet volgen is een continue aanval op elk beeld dat zich vanaf dan gaandeweg vormt, totdat het geheel zijn instemming wegdraagt. […]

Vanaf die eerste abstracte ondergrond kan zijn werk dus alle kanten uit en daarbij gelden zeer uiteenlopende schilderkunstige drijfveren: bijvoorbeeld de abstracte spanning tussen strak geborstelde of rafelige lijnen, wazige, oplossende of juist zeer dekkende vlekken. Maar even goed de keuze voor zeer uitgesproken figuratieve elementen. Soms gebeurt dat schetsmatig, als een droedel, een visueel kattenbelletje of een pictionary-tekening, soms vol-plastisch, omfloerst en subtiel belicht. Elders borstelt hij dingen en mensen pijnlijk theatraal, op de rand van het cartooneske. Waar figuren opduiken krijgen ze dikwijls het allure van zetstukken. […]

Een atelier geeft voor een buitenstaander veel prijs. Hoe Lieven die complexe doeken fris houdt bijvoorbeeld. Op de werktafel ligt geen groezelig palet, maar staat een reeks cleane potten met op voorhand gemengde, giftige en onbezoedelde kleuren. Daartussen, in een grabbelton: speelgoedfiguurtjes. Elk van die plastic kleinoden is al een wonder idioom op zich. Op de doeken heeft Lieven de keuze: hun archetype beklemtonen of het al schilderend weer bedrieglijk doen oplossen in een nieuwe werkelijkheid. Hij houdt van die ambivalentie. Ze zweven plagerig in zijn ensceneringen, nemen ruimte in, maar nooit volmondig. […]

Wat te denken bij deze wondere fascimile-wereld van Lieven? Zijn prenten en speelgoed slechts een aanleiding, een gratuit motief om de schrik van een leeg doek mee te lijf te gaan? Ik weiger het te geloven. Een sardonische blik doordesemt het werk van deze schilder. En met veelzeggende titels laadt hij zijn beelden extra op. […]

Schilders boeien als ze de verwachtingspatronen over hun medium en de geschiedenis ervan zelf onderuit halen en die denkoefening nadien, al dan niet vermomd als stijlfiguur, opnieuw weg kunnen schilderen in een eigen wereld. Anders gezegd: wanneer ze hun eigen methodes blootleggen, relativeren en dat opnieuw “met verve” neerzetten als mysterie. Dat is een beetje als even aan de overkant gaan staan en onder de terugkeer je voetsporen wegvegen met een tak. Het is die subversie waarmee ze critici verstommen. […]

Zotten die al lachend hun waarheid zeggen? Dat is misschien wat oneerbiedig. Noem het eerder leperds… Het is die schalksheid die ik ook in sommige van Lievens’ doeken proef, een houding waardoor de kolder en het groteske zich niet zomaar laten wegzetten met een korte glimlach, maar onheilspellend blijven nazinderen tot je ze weer meer ernstig neemt dan je lief is.

Frederik Van Laere

Available works